Update uit Oekraïne – april ‘26
Update uit Oekraïne – april ‘26
- 9 april 2026
- Update uit Oekraïne – april ‘26
De eerste drie weken van april reizen wij – Casper, Emma, Renee en Jens – door Oekraïne om hulp en hoop te bieden aan de mensen die leven in een land dat elke dag verder uit elkaar valt. In deze blog delen we wat we tot nu toe hebben gedaan, wat we meemaken en wat we de komende weken nog hopen te doen.
Tot nu toe is de reis heel bijzonder, mede omdat het voor Emma en Renee de eerste keer in Oekraïne is. We laten hun zien met wie we samenwerken en wie onze vrienden zijn geworden. Hierdoor realiseren we ons waar we de afgelopen jaren aan hebben gebouwd: relaties, vertrouwen en een netwerk van verschillende mensen die samen de schouders eronder zetten en de ander willen dienen. Het is bijzonder dat we op verschillende manieren en met verschillende mensen samenwerken en we ervaren steeds vaker hoe God overal en altijd weer centraal staat.
In een land waar hoop onder het gewicht van oorlog vaak lastig te vinden is, proberen we te laten zien – en ervaren we zelf- dat er altijd ergens licht is. Hoe donker de situatie ook lijkt. Ondertussen klinkt in onze bus een lied dat precies hier op aansluit.
Oh, if God is on my side – Then who can be against me?
In this wasteland where I’m livin’
There is a crack in the door filled with light
it’s all that I need to get by
it’s all that I need to shine
Needtobreathe – Wasteland
Voordat we een aantal specifieke situaties van de afgelopen week toelichten, vatten we kort samen wat we hebben gedaan: we aten met vrienden uit Kostjantynivka en Marioepol, deelden voedselpakketten uit bij mensen thuis, in een opvanglocatie voor ontheemden, op twee zigeunergemeenschappen en in een militair ziekenhuis. Daarnaast gingen we samen met een dominee op pad om de herfstreis – die in oktober zal plaatsvinden – voor te bereiden
Op straat
Mensen vragen ons vaak of het niet gevaarlijk is in Oekraïne. Een logische vraag: mensen willen weten hoe het leven hier werkelijk is. Wat vaak onbekend is – mede omdat er in de media weinig over wordt geschreven – is dat de spanning, zeker in het westen van Oekraïne, vooral tussen de overheid en haar eigen burgers ligt. Er wordt actief gezocht naar mannen die moeten vechten maar dat niet willen: omdat ze hun kinderen willen zien opgroeien, of omdat ze niemand willen doden.
Op straat zie je veel politie, maar weinig mannen. Afgelopen week zagen we met eigen ogen hoe een man op de parkeerplaats van een supermarkt door zes agenten werd overmeesterd. Ze sprongen bovenop hem, duwden hem een auto in en binnen enkele seconden reed de wagen weer weg. Het geschreeuw van de man verstomde, terwijl een paar verbijsterde winkelmedewerkers achterbleven.
Deze man zal binnen enkele weken – met minimale training en allesbehalve motivatie– aan het front vechten tegen Russische jongens die ook veel liever bij hun kinderen, moeder en bovenal in leven waren gebleven.
Marianne
Samen met onze contactpersoon Antal Viki bezochten we een aantal gezinnen die zwaar gebukt gaan onder de gevolgen van de oorlog. Veel mannen durven hun huis niet uit vanwege de dienstplicht en kunnen daardoor niet werken. Anderen zijn opgepakt en naar het front gestuurd; velen van hen zijn inmiddels vermist. Hun families blijven achter zonder inkomen en zonder financiële compensatie; die ontvangen ze pas wanneer hun geliefde officieel overleden is verklaard. Die bevestiging komt zelden, waardoor mensen zonder antwoorden en financiële hulp verder moeten leven.
Met Viki gingen we ook naar de zogeheten ghettoflat – een plek waar we vaker komen: een oud, vervallen gebouw zonder ramen, toiletten of licht. Een van de bewoners is Marianne. Zij verloor haar man en broer in de oorlog en wacht nog altijd op een DNA-match die moet bevestigen dat hun lichamen zijn gevonden. Die onzekerheid en de financiële gevolgen breken haar op.
Marianne kent ons inmiddels goed. Met tranen in haar ogen vertelt ze steeds opnieuw haar verhaal, maar vooral bedankt ze ons dat we haar niet vergeten. Bij het afscheid wil ze ons niet loslaten. Het voedselpakket en de aandacht die we haar – dankzij uw donaties – kunnen geven lijken klein, maar betekenen voor haar heel veel. Ze weet zich gesteund door de Nederlandse kerken om haar heen; door gebeden en praktische hulp.
Militair ziekenhuis
Samen met contactpersoon Igor bezochten we een ziekenhuis voor gewonde soldaten. Nadat we medische hulpgoederen – gedoneerd door verschillende Nederlandse verzorgingstehuizen – aan het personeel hadden overhandigd, gingen we langs bij de kamers waar de militairen lagen. Het werden bijzondere ontmoetingen. We leerden elkaar kennen en spraken open over de oorlog en hun ervaringen. Eén van de soldaten kon nauwelijks meer praten, maar hij verstond ons wel. Daarom besloten we voor hem te bidden, zodat we op die manier met elkaar verbonden konden zijn. Elk bezoek sloten we af door een pakje stroopwafels op het nachtkastje achter te laten.
Hulpgoederen
Samen met verschillende contactpersonen maakten we voedselpakketten klaar en deelden deze uit op 2 verschillende zigeunerkampen.
Op een van de zigeunergemeenschappen spraken we uitgebreid met een vrouw van wie de man vecht in de zogenoemde ‘dead zone’. Hij koos er zelf voor om te gaan, zodat hij via zijn salaris zijn vrouw en kinderen kan onderhouden. “Hij vecht letterlijk voor zijn familie,” vertaalt onze tolk.
Vanwege Pasen was hij een paar dagen thuis en zo konden we hem persoonlijk spreken. Met rustige trots vertelde hij over zijn werk. Op de vraag wat hem motiveert om telkens weer terug te gaan, antwoordde hij: “Ik kan mijn vrienden daar niet alleen laten.”
Daarna voegde hij er zacht aan toe dat hij er al honderd heeft verloren. Hun namen heeft hij op een grote vlag geschreven. Zijn vrouw houdt die, vol trots, strak naast hem vast.
De komende weken
Op het moment van schrijven – donderdag 9 april – zijn we met twee busjes vol met hulpgoederen op weg naar Shavorostivka, een klein dorpje in het bos, ongeveer twee uur van Kyiv vandaan. De hulpgoederen gaan we de komende dagen uitdelen aan de mensen die ze hard nodig hebben.
Na het weekend zijn we een paar dagen in Kyiv. We gaan vrienden bezoeken, de geschiedenis van de steden Irpin en Boetsja ontdekken en we hebben afspraken met studenten op de universiteit. De dagen daarop zijn we in Poninka, waar we hulpgoederen zullen inkopen en uitdelen aan ongeveer 200 ontheemden en families van omgekomen soldaten.
Voor onze plannen in Poninka zijn we nog op zoek naar een aantal donaties, zodat we de mensen daar daadwerkelijk de hulp kunnen bieden die nodig is. Helpt u mee? Maak een donatie over via deze link
Namens ons vieren en de mensen die we onderweg ontmoeten: bedankt voor uw gebeden, het lezen van de verhalen en de praktische en financiële steun. Zonder u kunnen we dit werk niet doen.
“Oh, if God is on my side – Then who can be against me?”