Toen werd het tijd om de laatste elektrische rolstoel van die dag in te laden en deze te leveren in een dorp net buiten Charkiv. Deze stoel, een compacte stoel, hebben we ingezet bij een jonge man die al 20 jaar, vanaf pubertijd, met een hoge dwarslaesie in een rolstoel zit. Hij was blij dat de mogelijkheden om buiten te kunnen rijden nu wat makkelijker worden.

Vanaf dit dorp reden we in complete duisternis, stroom was weer gestopt, en met -15 graden naar ons hotel in Poltava.

Dag 7, donderdag 15 januari

Gisteravond biertje meer gedronken dan gepland, en nu maar uurtje later dan gepland weer op pad. De reis naar het zuidwesten blijft in de sneeuw en de kou. Oekraïne is ook een erg mooi land. In de avond kwamen we laat aan bij ons hotel in de buurt van Chmelnitski, mooie plaatsnaam om zonder je mond te verrekken uit te spreken.

Dag 8, vrijdag 16 januari

Vandaag wel vroeg op pad. De stroom in het hotel was uitgevallen, was ook bekend dat dit al ging gebeuren, dus hoofdlamp naast het bed en kattenwasje uit de drinkfles. Bij wegrijden gaf de thermometer van de auto -20 aan, dit ging later nog naar -23. Onze diesel vond dat niet erg leuk en ongeveer 5 km voor Chmelnitksi stopte de bus. Gelukkig startte de bus wel weer en konden we een stukje verder rijden. Dit hebben we een keer of vier herhaald voordat we bij een tankstation waren. Sándor gaf aan dat het hem bekend voorkwam en dat nieuwe diesel er bij tanken, wonderen kan doen. Dit klopte inderdaad, ik had nooit kunnen denken dat de atechnische Sándor mij tips zou geven over de auto. Het kan verkeren.. Na wederom véél uren en kilometers kwamen we in de avond aan in Nagy Dobrony.

Dag 9, zaterdag 17 januari

Tegenwoordig hebben veel dorpen in Oekraïne een echte supermarkt, zo ook in Dobrony. Hier hebben Rob en ik boodschappen gedaan voor Edina, een jonge vrouw uit Szernye die in haar leven al veel problemen gehad heeft. Edina heeft laatste jaren twee heupoperaties ondergaan, hierdoor is zij minder mobiel. Sándor, Rob en ik zijn bij haar geweest om een scootmobiel en boodschappen te brengen. Zoals altijd was ze goed gehumeurd en vrolijk. Zij is daarin een echt voorbeeld voor mij, en ik weet zeker dat de mensen die haar kennen dit herkennen.

Ook de rest van de dag was goed gevuld, we hebben boodschappen geleverd bij Shanna en haar drie kinderen, een vluchtelinggezin die veel meegemaakt hebben. Zij worden door diverse mensen uit Hattem en Assen ondersteund. Daarna doorgereden naar Dobrony om samen met de plaatselijke predikant een scoomobiel te leveren bij een man met een beperking. En als laatste een vrieskast gekocht voor een gezin uit Szernye, zij zijn ook aan het begin van de oorlog gevlucht uit de Donbas.

In Oekraïne zelf is ook een enorme vluchtelingenstroom geweest. Ook dit heeft grote maatschappelijke gevolgen, voor de mensen zelf, maar ook voor de regio.
Ondertussen waren Casper en Jens ook op pad in de regio, maar hadden onze wegen nog niet gekruist. Deze avond was de laatste voor Rob en mij in Oekraïne dus hebben we de mannen uitgenodigd om samen naar ons hotel te komen en de belevenissen te delen. Was een goede en ook gezellige avond.

Dag 10, zondag 18 januari

In alle vroegte opgestaan en linea recta naar de grens gereden. Viel qua drukte mee en twee uur later waren we erover. Hotelovernachting was in Leipzig, voor het eerst in anderhalve week een heerlijk dit en stevig matras!

Dag 11, maandag 19 januari

Ook vandaag weer op tijd het nest uit en nu snel naar huis! Om 12:00 uur waren we in Dalfsen. In de afgelopen week hebben we 6400 kilometer gereden en 90 uur samen in het busje gezeten. Maar! Wat kunnen Rob en ik goed samen reizen, werken, praten en heel belangrijk, lachen! Dank je wel Rob. Ook dank aan Sándor voor deze reis en Oksana dat ze haar man voor de zoveelste keer weer met de Nederlanders op pad laat gaan. Ook onze werkgever Sunrise Medical bedankt voor het schenken van de materialen, en het ondersteunen van dit project!

Al met al hebben we weer veel meegemaakt en gezien, sinds het begin van de oorlog was dit de 10e keer dat ik weer in Oekraïne was. De oorlog klemt als het ware als een wurgband om het land, iedere keer een beetje strakker. En een einde lijkt er niet aan te komen, als je het menselijk bekijkt. Het enige wat ons rest is bidden voor vrede en het doorgeven van de vrede die wijzelf mogen ervaren. Uiteindelijk zal de liefde overwinnen!

Wil jij meehelpen met het ondersteunen van onze projecten?
Klik dan op deze link: Doneren – Stichting Oekraine Projecten

Hartelijke groet,
Gerben Weitkamp